Franz Josef heli hike: co to jest, ile kosztuje i czy warto rezerwować

Ta nazwa wiele obiecuje, ale nie oddaje przebiegu dnia. Heli hike na lodowcu Franz Josef to nie wycieczka helikopterem z dodatkowym spacerem. To prowadzony spacer po lodowcu, w którym helikopter pełni rolę wyciągu narciarskiego, bo inaczej nie dotrzesz na początek trasy.

Dzień wygląda tak. Na bazę docierasz około godziny przed wylotem i większość tego czasu spędzasz na dopasowywaniu sprzętu: butów na tyle sztywnych, by utrzymać raki, kurtki przeciwdeszczowej, spodni i małego plecaka. Raki dostajesz w torbie — zakładasz je dopiero na górze.

Lot trwa pięć minut i to najmniej ciekawa część dnia, co o helikopterze brzmi dziwnie. W górę nad czoło lodowca, nad szary rumosz, który lodowiec zostawił za sobą, obok lodospadu, aż na płaski płat firnu.

Potem maszyna odlatuje. To moment, który wszyscy opisują później: śmigła wznoszą maszynę, hałas cichnie, a ty stoisz na lodowcu z przewodnikiem, czekanem i bez żadnej drogi w dół, chyba że ktoś po ciebie wróci.

Wracają po dwóch, dwóch i pół godzinach.

Raki sprawiają, że chodzisz płaskostopie i lekko rozstawionymi stopami, a przez pierwsze dziesięć minut czujesz się śmiesznie. Potem łapiesz wprawę i od tego momentu możesz iść niemal wszędzie tam, gdzie przewodnik wyciął stopnie.

To jest właśnie to, o czym nikt nie wspomina: trasa jest wycinana na świeżo. Ktoś był tam o siódmej rano z czekanem, bo trasa z zeszłego tygodnia już się przesunęła. Lodowiec to rzeka, która akurat jest stała, a jej powierzchnia nieustannie się reorganizuje.

To, przez co przechodzisz, zależy od pory roku i dnia:

Wały ciśnieniowe. Ściany lodu wysokie na pokój, wypiętrzone tam, gdzie lodowiec jest ściskany przez samego siebie. Idziesz między nimi korytarzami.

Młyny lodowcowe. Pionowe szyby, w których woda z topnienia znika w lodowcu i już nie wraca. Nie podchodzisz do nich blisko; oglądasz je z bezpiecznej odległości i myślisz o tym przez resztę dnia.

Szczeliny. Niektóre się przeskakuje, inne obchodzi, a kilka jest na tyle szerokich, że przewodnik wycina trasę w dół do jednej i z powrotem na górę po drugiej stronie.

Tunele. Błękitne korytarze wyrzeźbione przez wodę z topnienia, dwa metry lodu nad głową, oświetlone z zewnątrz, przez co całość jarzy się kolorem, który nie istnieje nigdzie indziej. Są one sezonowe i to właśnie dlatego ludzie rezerwują terminy od lutego do kwietnia.

Przez ponad sto lat zorganizowane grupy wchodziły na lodowiec Franz Josef od strony dna doliny. Zdjęcia z lat 80. XX wieku pokazują kolejki ludzi u podnóża lodospadu. To już przeszłość.

W 2012 roku czoło lodowca zapadło się, tracąc około siedemdziesięciu metrów lodu z przodu i otwierając szczelinę w miejscu, gdzie przebiegała trasa dojścia. Dostęp pieszy został zamknięty i nigdy go nie przywrócono. Od tego czasu lodowiec ciągle się cofa, a spacer doliną z parkingu kończy się obecnie przy oznakowanym punkcie widokowym około kilometra przed dzisiejszym czołem lodowca.

Ma to znaczenie z jednego praktycznego powodu. Wielu turystów przyjeżdża z dawnym obrazem w głowie: helikopter jako luksusowa opcja, spacer jako wersja budżetowa. Wersji budżetowej nie ma. Jest heli hike po lodowcu Franz Josef, jest lot widokowy i jest widok z oddali.