Heli hike czy lot widokowy: co wybrać we Franz Josef

Z wysokości czterystu stóp lodowiec staje się zrozumiały jako całość. Widać, gdzie zbiera się śnieg na szczycie, gdzie stromieje i rozpada się w lodospad, a gdzie cienkim jęzorem kończy się szarym rumowiskiem u dołu. Widać Alpy Południowe w tle i Morze Tasmana z przodu. Podczas dłuższego lotu przecinasz Main Divide i nagle Aoraki Mount Cook jest tuż przed tobą.

Nic z tego nie jest widoczne z lodu. Podczas heli hike znajdujesz się w labiryncie w skali człowieka: ściany lodu, korytarze między grzbietami ciśnieniowymi, horyzont około czterdziestu metrów dalej. To wspaniałe, ale nie mówi nic o kształcie lodowca.

Lot również ląduje. Każdy lot widokowy na tej stronie ląduje na śniegu i wypuszcza cię na około dziesięć minut, z zatrzymanymi wirnikami. To wystarczy, aby stanąć na lodowcu i zrobić zdjęcie. To nie wystarczy, aby gdziekolwiek się przejść.

To, co ludzie opisują latami, dzieje się na poziomie gruntu i większość tego jest niewidoczna z powietrza.

Tunele. Woda z topniejącego lodu drąży korytarze, a tam, gdzie są stabilne, przewodnicy prowadzą nimi grupę. Dwa metry błękitnego lodu nad głową, oświetlone z zewnątrz. Żadne zdjęcie z helikoptera tego nie pokaże.

Moulins. Pionowe szyby, w których woda powierzchniowa znika w lodowcu. Z góry wyglądają jak kropki. Z odległości dwóch metrów wyglądają zupełnie inaczej.

Skala, ale na odwrót. Szczelina, nad którą przeleciałeś w pół sekundy, wymaga dwudziestu minut obejścia — i wtedy dociera do ciebie rozmiar tego miejsca.

Cisza. Obie opcje ją mają — lot, gdy wirniki zatrzymują się przy lądowaniu, i trekking przez dwie i pół godziny. Podczas trekkingu przestaje być nowością, a staje się warunkiem, w którym pracujesz.